تعداد نشریات | 418 |
تعداد شمارهها | 9,987 |
تعداد مقالات | 83,492 |
تعداد مشاهده مقاله | 76,731,816 |
تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 53,823,636 |
اثـــر کود نیتروژن بر تغییرات جمعیت و پارامترهـــــای رشدی کنه تارتن قرمز Tetranychus cinnabarinus Boisd. (Acari: Tetranychidae) روی ارقام مختلف گل رز | ||
فصلنامه تخصصی تحقیقات حشره شناسی | ||
مقاله 6، دوره 8، شماره 4 - شماره پیاپی 32، اسفند 1395، صفحه 289-300 اصل مقاله (200.99 K) | ||
نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
نویسندگان | ||
رضا نامداری* 1؛ رضا وفایی شوشتری1؛ شیلا گلدسته1؛ جهانشیر شاکرمی2 | ||
1گروه حشرهشناسی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک | ||
2گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه لرستان | ||
چکیده | ||
کنه تارتن قرمز گلخانه، Tetranychus cinnabarinus Boisduval، در بسیاری از نقاط دنیا به عنوان یک آفت جدی روی اکثر گیاهان زینتی از جمله گل رز مطرح می باشد. در این تحقیق، تغییرات جمعیت و پارامترهای رشدی این آفت درنسبت های مختلف نیتروژن (0، 50 و 100 کیلوگرم در هکتار) روی سه رقم گل رز (قرمز رقم مجیک رد، صورتی رقم پولار استار و سفید رقم دلسی ویتا) در دمای 2 ± 27 درجه سلسیوس، رطوبت نسبی 5 ± 70 درصد و دوره نوری 16 :8 ساعت (روشنایی: تاریکی) مورد ارزیابی قرار گرفت. بیشترین و کمترین فراوانی جمعیت کنه به ترتیب در سطح نیتروژنی 100 و 0 کیلوگرم نیتروژن (شاهد) در هکتار به دست آمد. در تمام سطوح نیتروژن، رز قرمـــز دارای بیشترین (25/79) و رز سفید دارای کمترین تراکم آفت (75/46) بودند. نتایج همچنین نشان داد که روی همه رقم ها، کنه ها در سطح نیتروژنی 100 کیلوگرم در هکتار دارای بیشترین نرخ ذاتی افزایش جمعیت (rm)، نرخ متناهی افزایش جمعیت (λ) و نرخ خالص تولیدمثل (R0) بودند. به دنبال افزایش میزان کوددهی، مدت زمان لازم برای دو برابر شدن جمعیت (DT) کاهش یافت و کنه ها در مدت زمان کمتری یک نسل (T) خود را کامل کردند. این مطالعه نشان داد که استفـاده از سطوح بالای نیتروژن در گلخانه های رز می تواند جمعیت و توان تولیدمثلی کنه تارتن قرمز گلخانه را روی این گیاه به میزان قابل توجهی افزایش دهد. | ||
کلیدواژهها | ||
کنه تارتن قرمز؛ Tetranychus cinnabarinus؛ کود نیتروژن؛ تغییرات جمعیت؛ پارامترهای رشد جمعیت | ||
مراجع | ||
| ||
آمار تعداد مشاهده مقاله: 382 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 186 |